Nieuws

“Het was een TOP-dag!”

De reünie die hoorde bij de viering van het 125-jarig bestaan is achter de rug. Maar wat blijft, zijn de herinneringen. Jan Houwing, oud-leerkracht en voor zeer velen een onderwijzer waar ze met ontzettend veel plezier aan terug denken, hielp bij de organisatie. Zijn impressie hieronder maakt duidelijk dat hij op 28 maart ondergedompeld werd in een warm bad van goede en mooie herinneringen…

Aan het eind vliegen de reacties over en weer in het rond. ,,Het was een topdag. Het was super. Ik ben zo blij dat ik gegaan ben’’, zijn zomaar een paar kreten die uit diverse monden komen van de reünisten van het 125-jarige bestaan van de o.b.s. Theo Thijssen.

???????????????????????????????Ik onderga de reünie als in een roes. Mijn gevoel zal waarschijnlijk niet erg afwijken van de gemoedstoestand van de andere reünisten. Zelden heb ik zoveel blijde en vrolijke gezichten gezien als op die bijzondere zaterdagmiddag op 28 maart 2015 in de school. Sentimentele geluiden en heftige uitlatingen van intense vreugde vliegen hoorbaar en zichtbaar over en weer. Oud-klasgenoten vallen elkaar onder het slaken van luide jubelkreten in de armen. Natuurlijk, de ene reünist is de andere niet. Er zijn mensen die nuchter het gebouw binnentreden en ook schijnbaar nuchter een paar uur later het gebouw weer verlaten. Bij het merendeel ontstaat er evenwel een ware explosie van geluk, gezelligheid, warmte en herkenning. Kortom: De reünie ter gelegenheid van het 125 jarig bestaan van de o.b.s. Theo Thijssen is meer dan geslaagd. Sterker nog: Het is een gebeurtenis die bij mij en vast ook bij vele anderen nooit meer van het netvlies zal verdwijnen en sterk in het geheugen gegrift zal blijven.

Voor mij is de reünie een geweldige climax na een periode van toeleven ernaar toe. Ik had namelijk de eer dat ik samen met een viertal anderen de reünie mocht helpen organiseren. Heleen Achterop deed anderhalf jaar geleden een beroep op mij om als oud-leerkracht mee te denken en zitting te nemen in de reüniecommissie. Samen met haar en de andere commissieleden Chris Rotgers, (oud-leerkracht), Marla Hendriks (oud-leerling en oud-leerkracht) en Nellie Strating (een hardwerkende en sterk meelevende ouder uit vroegere jaren) mochten we alles op poten zetten. In  het begin kwamen we om de paar maand bij elkaar, later maandelijks en in de laatste manden wekelijks. We zijn trots op wat we hebben kunnen realiseren, maar ik besef ook terdege dat een dergelijke reünie alleen kans van slagen heeft als de reünisten in de juiste stemming verkeren. Hulde aan de reünisten, want de sfeer was werkelijk voortreffelijk.

Eindelijk is de dag aangebroken. We zijn ’s morgens met de reüniecommissie en uiteraard het voltallige team leerkrachten en overige personeelsleden op tijd aanwezig. Alles moet ingericht worden. Heleen heeft een punctueel geschreven draaiboek gemaakt. Iedereen heeft zijn of haar taken. In een paar uur tijd verandert de school in een warme reünieveste. Foto’s aan de muren, muziekinstallatie gereed, barretjes opgebouwd en leerlingen van het Dr. Nassau College arriveren met hun mentoren om de gasten op diverse hapjes te trakteren. Drie tenten voor ontvangst buiten op het schoolplein staan uitnodigend te wachten op de eerste reünisten.

Ik weet niet precies wat er binnen in het schoolgebouw in het eerste uur is gebeurd. Ikzelf heb de taak om samen met twee leerkrachten de gasten uit een bepaalde periode in één van de tenten te verwelkomen. Ze kunnen er bonnetjes voor consumpties kopen en ze krijgen een etiket waarop hun naam voor de herkenning opgeschreven dient te worden. In dat eerste uur kom ik nauwelijks toe aan de opgedragen werkzaamheden. De reünie is voor mij al in de tent begonnen. Oud-leerlingen en oud-leerkrachten druppelen de tent binnen. De herkenning en de niet meer te bedwingen blijdschap maakt zich van mij meester. Mijn helpers Lisette en Naomi voelen het haarfijn aan. ,,Jan ga jij maar door met de mensen te onderhouden. Wij kunnen  het gemakkelijk aan met de plakplaatjes en de bonnen’’, zeggen  ze lachend en vol begrip. Er zijn doorlopend vermakelijke en soms emotionele ontmoetingen. Soms kijkt men elkaar vragend aan, maar na een zekere herkenning volgt er een hartelijke omhelzing en gaat men gezamenlijk lachend en grappend de school binnen.

Na een klein uur is het binnendruppelen voorbij en ga ik me met een zekere spanning naar binnen verplaatsen. Ik wil mijn jas ophangen in het directiekamertje van Chris Mailly, maar kom er voorlopig niet in de buurt. Vanuit allerlei hoeken komen oud-leerlingen op me af. De verhalen en anekdotes vliegen me om de oren. Ik geloof dat ik zelden in zo’n korte tijd zoveel informatie tot me gekregen heb. Ik schijn vroeger niet de stilste persoon geweest te zijn, maar ik besef opeens dat veel oud-leerlingen deze eigenschap moeiteloos van me hebben overgenomen.

Eindelijk heb ik met een ‘smoesje’ mijn jas opgehangen. Vanuit het kamertje van Chris zie en hoor ik hoe mensen zich vermaken in de gangen met allerlei opgehangen foto’s uit vroegere jaren. ,,Daar sta jij Klaas’’, hoor ik duidelijk. ,, Hoe heet dat meisje achter jou nog maar weer. Ik was toen verliefd op haar, maar ik ben haar naam helaas vergeten’’ . ,, Dat was ik’’, klinkt het plotseling achter de spreker. Een amusante herkenning volgt en eindelijk mag het tweetal elkaar anders dan in vroegere jaren in de armen vallen.

Onderaan bij de trap heb ik een redelijk strategisch plaatsje bemachtigd. Het lukt me echter niet om me aan het gezicht van velen te onttrekken. De ontmoetingen en lachwekkende voorvalletjes gaan onverminderd door. Mij humeur stijgt met de minuut naar een vrolijk hoogtepunt en ook op de gezichten van de vele reünisten zie ik louter vrolijkheid en tevredenheid.

Ik doe op een gegeven moment toch de stoute schoenen aan om me te verplaatsen, want om drie uur volgt er immers een welkomspeech van Chris Mailly in de grote gemeenschapsruimte. Het lukt me zowaar in de nabijheid van Chris en de bar, waarachter diverse leerkrachten me vergeefs proberen over te halen een wijntje te proeven, te nestelen.  De prachtige speech van Chris wordt met vele ooh-s en aah-s begeleid door de ongeveer 400 reünisten. Even later mag ik de microfoon in handen nemen om de oudste reünist Tiemen Zandbergen speciaal te verwelkomen en een paar vragen te stellen. De oudste (81 jaar) oud-leerling van deze reünie glimt van trots en blijdschap dat uitgerekend hij de eer krijgt om zijn woordje voor de microfoon te houden. Er is volgens de bewoordingen van Tiemen Zandbergen wel het één en ander veranderd in de loop der jaren.

Het formele gedeelte maakt nu helemaal plaats voor het informele gedeelte. Ik blijf min of meer noodgedwongen in de grote gemeenschapsruimte plakken en kom in gesprek met vele  reünisten uit verschillenden leeftijdscategorieën. De aanwezige fotograaf Bert Jippes blijkt een oud-leerling uit de jaren vijftig te zijn. Jippes denkt met plezier terug aan zijn jeugdjaren. ,,Ik hield er eigenlijk niet zo van om naar school gaan’’, zegt hij na enig nadenken. ,,Ik vond het echter wel heel bijzonder. Ik had een paar jaar in het ziekenhuis gelegen en stapte zomaar in een totaal andere wereld. Ik had in die tijd meester Van Engen. Hij was heel vooruitstrevend voor die tijd. Eigenlijk deed meester van Engen al net zoiets als in het huidige Daltononderwijs. We kregen geen rapportcijfers, maar woordrapporten. Ook werden er persoonlijke opmerkingen bij geplaatst’’. Jippes zegt nooit geweten te hebben dat de school nu al 125 jaar bestaat. ,,Ik kom hier ook mensen uit mijn  tijd tegen, waarvan ik nooit geweten heb dat ze nog steeds in Assen wonen’’, voegt hij er aan toe.

Broer en zus Marjolein en Peter Huibers vermaken zich zichtbaar opperbest. Marjolein zat ongeveer twintig jaar geleden in groep acht en Peter zat een paar groepen lager. ,,Ik kan me de helderheid van de uitleg in groep acht nog goed herinneren en de warmte van één juf heeft me erg goed gedaan. Ik kom uit nieuwsgierigheid naar de reünie. Ik heb er achteraf totaal geen spijt van’’, zegt Marjolein. Peter zegt ook een goede tijd gehad te hebben. ,, Maar achteraf was ik het soms niet met bepaalde zaken eens’’, zegt hij. ,, Het positieve overheerst echter. Ik heb nu ook zoveel fijne gesprekken met oud-klasgenoten gehad. Ik denk dat ik er straks wel een paar Facebookvrienden bij krijg”.

Sandy Merks was in de jaren tachtig leerling van de o.b.s. Theo Thijssen. Sandy kan de invoering van de weektaken nog goed herinneren. Voorlezen voor de groep vond ze altijd een prachtige ervaring. ,,Het mooiste naast het werk was dansen op de muziek van die tijd’’, vult ze aan. ,,Dat was een geweldige belevenis’’. Sandy zegt dat ze na haar basisschoolperiode eigenlijk nooit meer iemand uit haar toenmalige klas heeft getroffen. ,,Ik vraag me nog steeds af waar iedereen is gebleven’’, merkt ze op. ,,Ik heb vandaag gelukkig een paar mensen weer ontmoet. Ik vind het wel jammer dat er niet meer toenmalige klasgenoten zijn. Toch is het een geweldig feest geweest. Wat mij betreft kom ik over 25 jaar weer terug’’.

Albert Bijlsma zat in de beginjaren vijftig op de school. Hij woonde vlak naast de school en kan zich het oude schoolgebouw aan de Sluisstraat nog goed herinneren. Bijlsma heeft er louter leuke herinneringen aan over gehouden. Heel speciaal vond hij de schoolreis van een week lang. ,,We gingen op de boot naar Amsterdam en IJmuiden’’, weet hij nog heel goed. De reünie is in de ogen van Bijlsma bijzonder goed geslaagd. ,,Het weerzien van een aantal oud-klasgenoten heeft me heel goed gedaan’’, zegt hij ,,Dit was een bijzonder geslaagde en goed georganiseerde reünie. Ik ben ook op de reünie van het 100-jarig bestaan geweest. Over 25 jaar ben ik 94 jaar. Ik zal zeker dan weer aanwezig zijn op de reünie van het 150-jarige bestaan, als ik tenminste dan nog in de omstandigheden verkeer dat het nog kan’’.

Nellie Strating van de reüniecommissie kijkt met twinkelende oogjes. ,,Ik vind het geweldig dat ik voor deze commissie ben gevraagd, ik ben weliswaar geen oud-leerling of oud-leerkracht, maar heb wel altijd een heel goed gevoel bij de o.b.s. Theo Thijssen gehad. De periode van de voorbereiding met de reüniecommissie was prachtig en ik heb ook een geweldige middag gehad. Ik heb veel kinderen ontmoet die me nog kenden van die tijd’’.

Directeur Chris Mailly is ook één en al lof over de reünie. ,, Als je door de gang loopt zie je overal mensen die gezellig met elkaar praten. Als je er bij komt staan, word je er zomaar bij betrokken. Zo heb ik ontdekt dat er een groepje bij is uit de jaren vijftig die elk jaar nog bij elkaar komen. Ik vond het een superdag. Ik heb heel veel prachtige verhalen gehoord van mensen die hier al leerlingen waren voordat ik hier kwam. Ik heb met een paar mensen gesproken die tijdens de oorlogsjaren hier leerlingen waren. Ze moesten soms onder de tafels wegduiken omdat het alarm begon te loeien van een eventuele aanval. Dat is toch wel heel bijzonder om te horen’’.

Het is voorbij. Ik constateer als ik de school uitwandel dat het een Topdag was. Ik vind het alleen jammer dat het zo snel voorbij is gaan. Wat mij betreft was ik nog uren doorgegaan. De herinnering en het tevreden gevoel blijft gelukkig over. Ik weet echter ook zeker dat ik over 25 jaar weer aanwezig ben. Waarschijnlijk niet als lid van de reüniecommissie, maar wel als een tevreden reünist.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Deel jouw reactie